Net voor de zomervakantie van 2022 las ik het eerste hoofdstuk van Weg van de pijn van Saskia de Bruin. Ik twijfelde of ik überhaupt wel op vakantie moest gaan. Maar die woorden bleven hangen. Je lichaam is niet stuk.

Ik begon te beseffen hoe groot mijn angst voor klachten eigenlijk was. Zelfs vijf minuten langer wandelen dan normaal zorgde voor paniek. Wat als het weer misging? Toch besloot ik mee te gaan.
Deze foto is genomen tijdens mijn vakantie in Noorwegen (2022). Slechts drie weken nadat ik las dat mijn lichaam niet stuk is, liep ik van 40 minuten naar drie volle dagen in de bergen. De bevestiging dat de weg die ik was ingeslagen, ook écht de juiste was.

Er waren geen verplichtingen. Geen verwachtingen. Geen afspraken waarvoor ik uitgerust moest zijn. Ik kon doen wat goed voelde. Wat ik nodig had. En ook dat maakte het verschil.

Eenmaal thuis kwamen de klachten weer terug. Maar het zaadje was geplant. Die weken in Noorwegen gaven me iets wat ik lang niet had gevoeld, vertrouwen. Vertrouwen dat herstel mogelijk was. En dat was alles wat ik op dat moment nodig had.

Toen ik me verder begon te verdiepen in de mind-body visie, begon mijn herstel pas echt. Beetje bij beetje begonnen mijn klachten weer af te nemen. Ik leerde hoe pijn in het brein ontstaat en welke rol emoties en patronen daarin spelen. Het was pijnlijk en confronterend om te zien hoe ik al jaren vanuit overleving leefde, zonder dat ik het doorhad.

Ik zag hoe ik onbewust emoties wegdrukte. Angst. Verdriet. Onzekerheid. De angst om niet goed genoeg te zijn. De angst om me alleen te voelen. En de patronen die daarbij hoorden: altijd alles perfect willen doen, pleasen en altijd mijn best doen. Patronen die me ooit hielpen om me veilig te voelen maar die ondertussen zorgden voor constante, onbewuste spanning.